صادرات ایران به افغانستان از گذرگاه دوغارون افزایش یافت
مقامهای گمرک دوغارون در ایران میگویند که در هفت ماه نخست سال جاری، میزان صادرات کالا به افغانستان ۳۲ درصد و ارزش آن ۱۰ درصد افزایش یافته است. به گفته آنها، بیش از ۹۰ درصد کالاهای صادراتی ایران به افغانستان از مسیر هرات انتقال مییابد.
خبرگزاری ایرنا به نقل از سید حسن رحیمیزاده، مدیرکل گمرک دوغارون-تایباد، گزارش داد که از آغاز سال جاری تا پایان ماه میزان، ۷۴۵ هزار و ۷۰۰ تن کالا از طریق گمرک دوغارون به افغانستان صادر شده است.
به گفته رحیمیزاده، ارزش این کالاها ۲۴۷ میلیون و ۵۹۴ هزار و ۱۵۹ دالر بوده که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته، ۱۰ درصد افزایش داشته است.
او گفت که در همین مدت، یک میلیون و ۲۱۶ هزار تن کالا به ارزش دو میلیارد و ۳۹۸ میلیون و ۲۷۴ هزار و ۲۵۸ دالر از طریق گمرک دوغارون به افغانستان ترانزیت شده است.
رحیمیزاده همچنین گفت که در هفت ماه نخست سال جاری، ۱۱ هزار و ۸۸۴ تن کالا به ارزش ۲۲ میلیون و ۳۵۲ هزار و ۲۵۱ دالر از افغانستان از طریق این گمرک وارد ایران شده است.
به گفته او، سیخگول، محصولات پتروشیمی، سمنت و مواد سوختی از مهمترین اقلام صادراتی ایران به افغانستان هستند.
تراز تجاری دو کشور در گمرک دوغارون
آمار گمرک دوغارون نشان میدهد که ارزش صادرات ایران به افغانستان در هفت ماه نخست سال جاری، حدود ۱۱ برابر بیشتر از ارزش واردات این کشور از افغانستان بوده است.
در این مدت، ایران ۲۴۷ میلیون و ۵۹۴ هزار دالر کالا به افغانستان صادر کرده، در حالی که ارزش کالاهای وارداتی از افغانستان تنها ۲۲ میلیون و ۳۵۲ هزار دالر بوده است. به این ترتیب، تفاوت ارزش صادرات و واردات دو کشور از این مسیر به بیش از ۲۲۵ میلیون دالر میرسد.
از نظر وزن نیز فاصله چشمگیری میان صادرات و واردات وجود دارد. ایران در این مدت ۷۴۵ هزار و ۷۰۰ تن کالا به افغانستان صادر کرده، در حالی که میزان وارداتش از افغانستان ۱۱ هزار و ۸۸۴ تن بوده است.
گمرک دوغارون در ۱۸ کیلومتری شهر تایباد در استان خراسان رضوی ایران و در مرز با افغانستان قرار دارد. این گمرک یکی از گذرگاههای مهم تجاری و ترانزیتی میان دو کشور است.
روابط تجاری ایران و افغانستان
افزایش مبادلات تجاری ایران و افغانستان در حالی صورت میگیرد که روابط طالبان و پاکستان در ماههای اخیر با تنش همراه بوده است. ایران یکی از مسیرهای مهم تأمین کالا برای افغانستان است و گذرگاه دوغارون در انتقال کالا میان دو کشور نقش مهمی دارد.
هرچند جمهوری اسلامی ایران طالبان را بهرسمیت نشناخته، تهران با این گروه در زمینههای سیاسی، اقتصادی، تجاری و امنیتی تعامل دارد. با این حال، دو طرف درباره مسائلی چون حقآبه، مهاجران افغان، امنیت مرزی و بهرسمیتشناختن طالبان اختلاف نظر دارند.
لورا لومر، فعال سیاسی نزدیک به دونالد ترامپ، میگوید اسنیکو، یوتیوبر امریکایی را بهدلیل پخش زنده گفتوگو با مقامهای طالبان به نهادهای امنیتی امریکا گزارش داده است. او از وزارت امنیت داخلی امریکا خواسته است که اسنیکو را هنگام بازگشت به این کشور بازداشت کند.
خانم لومر روز شنبه ۳۰ عقرب، در پیامی در شبکه اجتماعی اکس، خطاب به وزارت امنیت داخلی و مارکو روبیو، وزیر خارجه امریکا، نوشت که اسنیکو با بازگشت زودهنگام به امریکا تلاش میکند مقامهای مسئول را گمراه کند. به گفته او، اسنیکو پیشتر اعلام کرده بود که قصد دارد دو هفته را در کشورهای مسلمان سپری کند.
لومر مدعی شد که پخش زنده گفتوگوی اسنیکو با اعضای طالبان میتواند او را با مشکلات جدی قانونی در امریکا روبهرو کند. او گفت ارائه حمایت مادی به سازمانهایی که در فهرست گروههای تروریستی امریکا قرار دارند، نقض قوانین این کشور است.
این فعال سیاسی گفت که شخصا اسنیکو و بنیانگذاران پلتفرم پخش زنده «کیک» را به اداره تحقیقات امنیت داخلی امریکا و وزارت امنیت داخلی گزارش داده و شواهد مربوط به نگرانیهایش را نیز برای این نهادها فرستاده است. او همچنین اسنیکو را به تولید و پخش تبلیغات طالبان متهم کرد و گفت که محتوای منتشرشده از طریق پلتفرم کیک در دسترس کودکان در امریکا قرار میگیرد.
خانم لومر در پیام دیگری در شبکه اجتماعی اکس ادعا کرد که اداره تحقیقات امنیت داخلی، وزارت امنیت داخلی و همچنین اداره تحقیقات فدرال امریکا اکنون اسنادی در اختیار دارند که به گفته او، نشان میدهد اسنیکو از طریق پلتفرم کیک به شبکه حقانی، که یک سازمان تروریستی شناخته میشود، حمایت مادی میرساند. او افزود که اداره تحقیقات امنیت داخلی از آنچه او «همکاری اسنیکو با طالبان» خوانده، آگاه شده و به او گفته است که بهزودی با وی تماس خواهد گرفت.
این فعال سیاسی همچنین مدعی شد که اسنیکو با پلتفرم کیک قرارداد مالی چند میلیون دالری دارد و این پلتفرم از سرورهای خدمات وب آمازون استفاده میکند. او از شرکت آمازون خواست دسترسی کیک به خدمات این شرکت را قطع کند و از وزارت دفاع امریکا نیز خواست در این زمینه مداخله کند.
لومر گفت که برای دریافت دیدگاه وزارت دفاع امریکا و شرکت آمازون درباره این موضوع با آنها تماس گرفته است. او ضمن درخواست برای انجام تحقیقات فدرال درباره پلتفرم کیک و حذف اسنیکو از آن، این یوتیوبر را به تبلیغ برای اسامه بنلادن و حمایت از دیدگاههای گروه داعش نیز متهم کرد.
لومر همچنین مدعی شد که وزیر امور داخله استرالیا در ماه می ۲۰۲۶ ویزای اسنیکو را لغو کرده و ورود او به این کشور را ممنوع ساخته است.
اسنیکو، چهره جنجالی اینترنتی امریکایی، در جریان سفرش به افغانستان، ویدیوهایی از دیدارها و گفتوگوهای خود با مقامها و اعضای طالبان در شبکههای اجتماعی منتشر کرد. این ویدیوها واکنشها و بحثهای گستردهای را در شبکههای اجتماعی برانگیخت.
یکی از این ویدیوها بهدلیل اظهارات یک عضو طالبان درباره ازدواج اسنیکو جنجالبرانگیز شد.
در این ویدیو، عضو طالبان به او میگوید که اگر به ازدواج با یک دختر افغان علاقه داشته باشد، میتوانند برایش همسر پیدا کنند. او همچنین ادعا میکند که دختران زیادی در افغانستان با «افتخار» حاضر به ازدواج با اسنیکو هستند.
این اظهارات با انتقادهای گستردهای روبهرو شد. منتقدان گفتند که چنین سخنانی نشاندهنده نگاه تحقیرآمیز به زنان و دختران افغان و برخورد با آنان بهعنوان وسیلهای برای جلب رضایت یک مرد خارجی است.
اسنیکو در جریان این سفر با چند چهره طالبان، از جمله انس حقانی و عبدالقاهر بلخی، سخنگوی وزارت خارجه این گروه، نیز دیدار و گفتوگو کرد. او ویدیوهایی از نمازخواندن در کنار اعضای طالبان، دیدار با کودکان و بازدید از مراکز آموزشی دختران نیز منتشر کرد.
در یکی از این ویدیوها، یک عضو طالبان ممنوعیت کار و بیرونشدن زنان از خانه را نادرست میخواند؛ اظهاراتی که با محدودیتهای گسترده این گروه بر حقوق زنان و آموزش دختران در افغانستان در تضاد است.
لورا لومر کیست؟
لورا لومر فعال سیاسی راستگرای امریکایی و از حامیان نزدیک دونالد ترامپ است. او به دلیل مواضع تند مخالفت با مهاجرت و اظهارات جنجالیاش شهرت دارد.
او با وجود نداشتن سمت رسمی در دولت امریکا، به دلیل ارتباط نزدیک با ترامپ و نفوذش در محافل سیاسی جمهوریخواهان، بارها در مباحث سیاسی و رسانهای امریکا خبرساز شده است.
خانم لومر همواره مواضع تندی علیه مسلمانان و چهرههای سیاسی مخالف ترامپ اتخاذ کرده است.
یک نهاد پژوهشی موسوم به «مرکز مطالعات پنجشیر» در یک گزارش تحقیقی از تبعیض در روند استخدام جوانان محلی در موسسات غیردولتی همکار سازمانهای بینالمللی در این ولایت خبر داده است.
بر اساس یافتههای این تحقیق، با وجود فعالیت دستکم ۲۸ موسسه غیردولتی و اشتغال بیش از ۳۰۰ نفر در آنها، تنها حدود ۲۰ درصد کارکنان این نهادها از پنجشیر اند.
این تحقیق که از اول میزان تا ۲۵ عقرب ۱۴۰۵ انجام شده و گزارشهای هشت ماه نخست سال جاری را بررسی کرده است، نشان میدهد که از بیش از ۳۰۰ کارمند موسسات غیردولتی در پنجشیر، تنها حدود ۶۰ نفر، معادل ۲۰ درصد، از باشندگان این ولایتاند. از این میان، ۵۱ نفر مرد و ۹ نفر زن هستند.
بر اساس یافتههای این گزارش، بیشتر کارکنان پنجشیری در بخشهای خدماتی و مشاغل ساحوی کار میکنند و حدود ۲۴۰ کارمند دیگر از بیرون این ولایت استخدام شدهاند.
این تحقیق میگوید که جوانان بومی با وجود شرکت مکرر در آزمونهای استخدامی، در بسیاری موارد موفق به دریافت شغل نمیشوند؛ در حالی که شماری از افراد غیربومی، عمدتا پشتونها، بهصورت سفارشی استخدام شدهاند.
مرکز مطالعات پنجشیر همچنین گزارش داده است که حدود ۲۶ موسسه از سوی افراد غیربومی مدیریت میشوند و نزدیک به ۹۰ درصد رئیسان، مدیران و کارمندان ردههای اول و دوم این نهادها پشتوناند. به گفته این مرکز، تنها یک موسسه از سوی یک پنجشیری و یک موسسه دیگر از سوی فردی از قوم هزاره مدیریت میشود.
وضعیت استخدام در بخش صحت، به گفته این نهاد تحقیقاتی، نگرانکنندهتر است. از مجموع ۵۷ کارمند دو موسسه فعال در این بخش، تنها دو نفر پنجشیریاند و حتی متخصصان زن نیز از بیرون این ولایت استخدام شدهاند.
برخی از مصاحبهشوندگان در این تحقیق گفتهاند که کارکنان غیربومی با زبان و فضای اجتماعی پنجشیر آشنایی کافی ندارند؛ موضوعی که بهویژه در بخش صحت و هنگام ارائه خدمات به بیماران و خانوادههای آنان مشکلساز میشود.
در این گزارش به نمونههایی از متقاضیان کار نیز اشاره شده است. یک جوان با مدرک ماستری و سه سال تجربه کاری، پس از سه بار شرکت در آزمون استخدامی موفق به دریافت شغل نشده و جوان دیگری با مدرک ماستری و چهار سال سابقه کاری، پس از پنج بار شرکت در آزمون، تنها بهعنوان کارمند ساحوی استخدام شده است.
مرکز مطالعات پنجشیر تأکید کرده که مردم این ولایت میخواهند روند استخدام در این نهادها شفاف و رقابتی باشد و جوانان و زنان بومی به فرصتهای برابر کاری، از جمله در بخشهای تخصصی و مدیریتی، دسترسی داشته باشند.
روز جهانی تلویزیون در حالی فرا رسیده است که فعالیتهای رسانهای، به ویژه روزنامهنگاری تصویری در افغانستان زیر سلطه طالبان با سانسور، محدودیتها و ممنوعیتها روبهرو است.
طالبان از زمان بازگشت به قدرت، محدودیتهای گوناگونی بر فضای رسانهای افغانستان وضع کرده است. از اجباریکردن پوشاندن چهره زنان تا ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده.
علاوه بر این محدودیتها، طالبان در بیش از پنج سال حاکمیت خود جواز فعالیت چندین رسانه را لغو و نشرات آنها را متوقف کرده است.
مرکز خبرنگاران افغانستان امسال در گزارش سالانه خود نوشت که در پی ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده از سوی طالبان، دستکم فعالیت ۲۱ تلویزیون محلی متوقف شده است.
این مرکز در گزارش سالانه خود درباره سال ۱۴۰۴ خورشیدی گفته است که ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده به ۲۵ ولایت افغانستان گسترش یافته است.
گزارشها نشان میدهند که طالبان در این مدت، بهگونه مقطعی فعالیت تلویزیونهای خصوصی نور، بریا، آرزو، تمدن و راه فردا را ممنوع کرده است.
از سوی دیگر، این گروه فعالیت تمام کارمندان زن و گویندگان زن را در رسانههای دولتی ممنوع کرده است. هرچند در رسانههای خصوصی شمار محدودی از زنان کار میکنند، اما آنان میگویند با پذیرفتن شرایط ویژه اجازه ادامه کار دارند.
نرگس (نام مستعار) که اکنون با یکی از تلویزیونهای خصوصی افغانستان کار میکند، به افغانستان اینترنشنال گفت برای ادامه فعالیت در حرفهای خود ناگزیر است شرایط سختی را بپذیرد.
او میگوید طالبان در آغاز، پوشاندن چهره خبرنگاران زن، بهویژه گویندگان برنامههای تلویزیونی را اجباری کرد.
نرگس میگوید طالبان آشکارا با خبرنگاران زن برخورد تبعیضآمیز دارد و بسیاری از مقامهای این گروه در نشستهای خبری خود به خبرنگاران زن اجازه پوشش خبری نمیدهند.
او گفت: «چند سال در رسانه کار کردهام، اما افرادی هستند که تنها یک سال سابقه کار دارند و فقط به این دلیل که مرد هستند، حوزه کاریشان از من گستردهتر است و صلاحیت بیشتری دارند.»
نرگس میگوید فعالیت در عرصه خبرنگاری با محدودیتها سازگار نیست و به گفته او: «کار رسانهای به آزادی و فعالیت بدون هیچ محدودیتی نیاز دارد؛ زیرا ما باید به همه منابع دسترسی داشته باشیم تا حقیقت را به مردم برسانیم. برای این کار، جنسیت نباید مانع فعالیت ما شود؛ اما متأسفانه اکنون به مانع تبدیل شده است.»
این خبرنگار زن میگوید طالبان در حال حاضر اجازه نمیدهند یک خبرنگار زن با کارشناس مرد مصاحبه کند. به گفته او، خبرنگاران زن نمیتوانند با مقامهای طالبان تماس بگیرند یا برای پوشش خبری در نشستها حضور یابند.
نرگس ابراز امیدواری میکند که روزی بتواند دوباره بهگونه عادی و بدون هیچ مانعی به حرفه خود ادامه دهد.
به گفته خبرنگاران افغان، محدودیتهای طالبان تنها به خبرنگاران زن محدود نمیشود، بلکه خبرنگاران مرد و تمام فضای رسانهای نیز از این محدودیتها تأثیر پذیرفتهاند.
یک فعال رسانهای دیگر در افغانستان، که در بخش مدیریتی یک رسانه کار میکند و بهدلیل نگرانیهای امنیتی نخواست نامش فاش شود، میگوید در حال حاضر هیچیک از فعالیتهای رسانهای در افغانستان، بهویژه فعالیت تلویزیونها، با اصول خبرنگاری مطابقت ندارد؛ زیرا، رسانهها ناگزیرند حتی محتوا و موضوع برنامههای عادی خود را نیز مطابق خواست طالبان تهیه کنند.
او میگوید برای برنامههای سیاسی، باید موضوع برنامه، فهرست مهمانان و حتی گاهی پرسشها را نیز بر اساس توصیههای طالبان آماده کنند.
او به افغانستان اینترنشنال گفت: «به این ترتیب میتوانم بگویم که در حال حاضر هیچ اختیاری نداریم تا مشکلات جامعه و حقیقتهای مربوط به عملکردهای نادرست طالبان را پوشش دهیم.»
این خبرنگار افغان تاکید کرد که «وضعیت بسیار خستهکننده شده است»، اما ناگزیر است برای تأمین هزینه زندگی خانوادهاش به کار ادامه دهد.
همزمان، سازمان حمایت از رسانههای افغانستان (امسو) در تازهترین گزارش ماهانه خود گفته طالبان فشار بر خبرنگاران را افزایش داده و محدودیتهایی بر نشر عکسها و ویدیوها وضع کرده است.
بر اساس این گزارش، خبرنگاران در برخی مناطق تشویق میشوند که موضع طالبان درباره موضوعات سیاسی و نظامی را نشر کنند و به شرکت در برنامههای آموزشی مذهبی وادار میشوند.
این سازمان درباره پیامدهای ادامه چنین وضعیتی ابراز نگرانی کرده و گفته تداوم این شرایط، استقلال اطلاعرسانی، بیطرفی حرفهای و امنیت خبرنگاران را با تهدید جدی روبهرو میکند.
سازمانهای بینالمللی حقوق بشری، نهادهای مرتبط با خبرنگاران و فعالان رسانهای بارها درباره سانسور و وضع محدودیت بر رسانهها از سوی طالبان ابراز نگرانی کرده و خواستار جلوگیری از این محدودیتها و لغو آنها شدهاند.
روز جهانی تلویزیون هر سال در ۲۱ نوامبر از سوی سازمان ملل متحد گرامی داشته میشود. هدف از نامگذاری این روز، یادآوری ارزش تلویزیون و نقش آن در نشر اطلاعات، آگاهیدهی عمومی، آموزش و ایجاد تغییرات اجتماعی است.
هدف از این روز تنها گرامیداشت تلویزیون بهعنوان یک وسیله نیست، بلکه تأکید بر اهمیت رسانههای آزاد در شکلدهی افکار عمومی، ارائه دیدگاههای گوناگون، روشنساختن حقیقتها و بازتاب مشکلات جامعه نیز است. سازمان ملل متحد این روز را فرصتی برای یادآوری اهمیت آزادی رسانهها، دسترسی آزاد به اطلاعات و فعالیت حرفهای خبرنگاران میداند.
این در حالی است که طالبان پس از بازگشت دوباره به قدرت، دهها خبرنگار را بهدلیل فعالیتهای خبرنگاری بازداشت کردهاند و در حال حاضر نیز شماری از خبرنگاران نزد این گروه زندانیاند. به گفته خانوادههای خبرنگاران زندانی، روزنامهنگارانی که در زندان بگرام بهسر میبرند، وضعیت مناسبی ندارند و حتی اجازه ملاقات با نزدیکان خود را ندارند.
سازمان گزارشگران بدون مرزدر اوایل ماه عقرب در یک گزارش تحقیقی نوشت ریاست ۰۱۵ استخبارات طالبان در نظارت، تهدید، بازداشت و شکنجه خبرنگاران نقش مهم دارد و تلاش میکند رسانههای افغانستان را به ابزارهای تبلیغاتی طالبان تبدیل کند.
این سازمان همچنین ملا هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان را در کنار ۳۳ فرد و نهاد دیگر در فهرست کسانی قرار داده است که به گفته این سازمان، در سال ۲۰۲۶ آزادی رسانهها را محدود کردهاند.
باشندگان شهرک نصرتآباد در ناحیه دهم شهر مزار شریف میگویند طالبان روند تخریب خانههای بخشی از این شهرک را آغاز کرده است.
ساکنان نصرتآباد مدعیاند اسناد ملکیت از جمله قباله شرعی، کتابچه برق و صفایی در دست دارند، اما طالبان دستور تخلیه و تخریب خانههای شان را صادر کرده است.
در مقابل طالبان این باشندگان را به غصب زمین متهم کرده است.
شماری از باشندگان شهرک نصرتآباد شهر مزار شریف روز شنبه، ۳۰ عقرب به افغانستان اینترنشنال مدعی شدند که یک فرد «با استفاده از نفوذ» خود در میان طالبان، بر بخشی از زمینهای این شهرک ادعای مالکیت کرده است.
بربنیاد اطلاعات شهرک نصرتآباد در ناحیه دهم شهر مزار شریف در سال ۱۳۸۲ ساخته شده است. اسنادی که افغانستان اینترنشنال مشاهده کرده نشان میدهد که شخصی به نام عبدالغنی، زمینهای این شهرک را طی یک تفاهمنامه با نعمتالله سرحدی به متقاضیان فروخته است. در شماری از قبالههای شرعی که به افغانستان اینترنشنال رسیده است، شهرت عبدالغنی به عنوان مالک زمین درج شده است.
بررسی اسناد نشان میدهد که به باشندگان شهرک نصرتآباد در دوره حکومت پیشین و اداره طالبان قباله، کتابچه صفایی و برق صادر شده است. اما محکمه اختصاصی طالبان برای رسیدگی به پروندههای زمینهای غصب شده، حدود ۳۵ جریب زمین این شهرک را ملکیت شخصی نعمتالله سرحدی شناسایی کرده و حکم تخلیه و تخریب آن را صادر کرده است.
باشندگان نصرتآباد گفتند این بخش شهرک شامل حدود ۱۰۰ خانه است. آنان ادعا دارند که محکمه طالبان در غیاب باشندگان شهرک حکم صادر کرده است.
افغانستان اینترنشنال بهطور مستقلانه نمیتواند صحت ادعای طالبان یا باشندگان شهرک را تایید کند.
به گفته ساکنان نصرتآباد، مدعی مالکیت بخشی از این شهرک روز شنبه با حمایت مقامات حوزه دهم طالبان روند تخریب خانهها مورد منازعه را آغاز کرده است. یک باشنده محل گفت تاکنون دستکم ۵ خانه با اسکواتور تخریب شدند.
ویدیوهایی که باشندگان شهرک نصرتآباد به افغانستان اینترنشنال فرستاند نشان میدهند که شماری از ماشینآلات در حال تخریب خانهها هستند.
یکی از باشندگان محل گفت حدود ۲۰ سال قبل در این شهرک خانه خریده و قباله شرعی در دست دارد. او افزود که محکمه طالبان بهرغم اسناد مالکیت از باشندگان شهرک خواسته برای حفظ خانههای خود با نعمتالله سرحدی، مدعی مالکیت زمینها به تفاهم برسند. به گفته او، طالبان میخواهد باشندگان شهرک بار دیگر زمین خانههای خود را از مدعی مالکیت خریداری کنند.
بربنیاد اسناد، شهرک نصرتآباد در مجموع بیش از ۲۰۰ جریب زمین را در بر دارد و به خانههای بخش مورد منازعه این شهرک نیز در دو دهه گذشته قباله و اسناد دولتی صادر شده است.
گلشیفته فراهانی در صحنهای از فیلم «زمانی که صدای زنگ را میشنود»
سیامین دوره جشنواره جهانی فیلم تالین (شبهای تاریک) میزبان فیلمی است به نام «زمانی که صدای زنگ را میشنود» ساخته شبنم زریاب و بازی بازیگران ایرانی نظیر گلشیفته فراهانی و فروزان جمشیدنژاد.
شبنم زریاب، فیلمساز افغان ساکن فرانسه که پیشتر چند فیلم کوتاه و یک رمان در کارنامه دارد، با اولین فیلم بلند خود در بخش مسابقه فیلمهای اول جشنواره تالین شرکت کرده است.
شبنم فرزند رهنورد زریاب و شپوژمی زریاب، دو نویسنده مشهور افغانستان است.
فیلم داستان زنی به نام لیلا را روایت میکند که پس از دست دادن شوهرش- که به دست طالبان کشته شده- به کابل میآید.
فیلم مدت زمان محدودی پیش از ورود طالبان به کابل را روایت میکند، جایی که این زن سعی دارد زندگی تازهای را برای خودش دست و پا کند اما از سویی اخبار قدرت گرفتن طالبان و محدودیتهای در راه به طور دایم زندگی او را تحتتاثیر قرار میدهد و از سوی دیگر زمانی که برای کار به یک خانه مخفی میرود، با گروهی در ارتباط با دولت روبرو میشود که در حال سوءاستفاده جنسی از کودکان هستند.
فیلم وجه سیاسی پررنگی دارد و میخواهد تصویری از موقعیت جامعه افغانستان باشد و در عین حال نگاهی انتقادی به دولت افغانستان پیش از به قدرت رسیدن طالبان و در عین حال به خود طالبان باشد که همان آزادیهای محدود زنان را هم از بین برد.
روایت به قدرت رسیدن طالبان به نوعی به مساله اصلی بدل میشود، در عین حال که فیلم در انتقاد از مقامات دولت قبلی تعارف ندارد و حتی در این مرکز فساد، عکسهای اداره کننده آنجا را در کنار مقامات دولت قبلی به نمایش میگذارد، گویی که فیلم آشکارا میخواهد با نمایش فساد درون دولت، سرنوشت قطعی مملکت و سقوط آن را تصویر کند.
در نتیجه، فیلم از ابتدا تا انتها به این موضوع بازمیگردد و هر بار با نمایش اخبار تلویزیون در صحنههای مختلف، میخواهد روایتگر این سقوط ناگزیر باشد.
اما در عین حال فیلم میخواهد تریلری باشد که در آن یک زن جوان جانش را به خطر میاندازد تا بچههای بیگناه را نجات دهد.
فیلم قرار است با این وجه داستانیاش مخاطب عام را به خود جلب کند و با داستانی که میخواهد برای مخاطب غربی تازه باشد- داستان خانههای فساد در افغانستان که در آن کودکان را به بردگی میگیرند و از آنها سوءاستفاده میکنند- وجهی غریب و تکاندهنده پیدا کند، اما عجیب این که این داستان عینا در یک فیلم دیگر روایت شده بود: «سینما جزیره» که سال گذشته در جشنواره کارلوویواری به نمایش درآمد، عینا داستان زنی (با بازی فرشته حسینی) را روایت میکرد که در چنین خانههایی میخواهد کودکان بیگناه را نجات دهد.
از سوی دیگر روایت لحظه آشنای قدرت گرفتن طالبان با وقایع فرودگاه و تلاش مردم برای فرار که در صحنههای آخر این فیلم مورد استفاده قرار میگیرد، در غالب فیلمهای مربوط به افغانستان تکرار شده و باز به تازگی با پایانی بهغایت شبیه این فیلم در فیلم دیگری به نام «مرد خوب پیدا نمیشود» ساخته شهربانو سادات روبرو بودهایم.
از این رو فیلم محدودیتهای فیلمسازان افغانستان برای ساخت فیلمی متفاوت را به نمایش میگذارد، گویی که همه داستانها و روایتها ناگزیر به نمایش وضعیت یک زن، خانههای فساد و ورود طالبان محدود میشود، جایی که این فیلمها همگی با صحنه فرار از افغانستان در دل هرج و مرج فرودگاه به پایان میرسند.
اما بازسازی کابل در مراکش از نقاط قوت فیلم است؛ زمانی که امکان فیلمبرداری در کابل امروز وجود ندارد، بازسازی کابل که تقریبا شبیه هیچ شهر دیگری در خاورمیانه نیست، به یکی از معضلات اساسی سازندگان در ساخت فیلمی درباره افغانستان بدل میشود.
اینجا اما فیلمساز در اولین تجربه خود موفق میشود چهره قابل باور و طبیعیای از شهر ترسیم کند که فضا را برای تماشاگرش باورپذیر میکند، هرچند روند اتفاقات و پیشبرد داستان به همین میزان باورپذیر نیست؛ از جمله رفتار غریب ماری در قبال پولها و به زور تصاحب کردن آنها از دست لیلا که در تناقض با شخصیت دوستداشتنی اوست و در صحنهای پرعجله و بیدلیل رخ میدهد و در نهایت هم نقشی در روایت ندارد و میتوانست به راحتی حذف شود.