لوک کافی، پژوهشگر ارشد اندیشکده هادسون در امریکا، در مقالهای گفته است که جامعه جهانی باید در کنار تعامل با طالبان، با گروههای مخالف این گروه از جمله جبهه مقاومت ملی و جبهه آزادی نیز تعامل کند.
آقای کافی در مقالهای در وبسایت هبری «عرب نیوز» با اشاره به افزایش درگیریها در بدخشان نوشت که جبهه مقاومت ملی افغانستان به رهبری احمد مسعود و جبهه آزادی افغانستان به رهبری جنرال یاسین ضیا، در ماههای اخیر مواضع طالبان در این ولایت را هدف قرار دادهاند.
او گفت که در کنار این دو گروه، گروههای کوچکتر محلی از جمله «سپاهی میهن» نیز در برابر طالبان فعالیت دارند و درگیری با جمعهخان فاتح، فرمانده پیشین طالبان نیز مشکلات امنیتی این گروه در بدخشان را افزایش داده است.
به نوشته کافی، طالبان برای مقابله با این گروهها مجبور شده است صدها جنگجو را از مناطق دیگر افغانستان به بدخشان منتقل کند.
او بدخشان را از نظر راهبردی مهم خوانده و گفت که این ولایت با تاجیکستان، پاکستان و چین مرز مشترک دارد و از طریق دالان واخان تنها مرز افغانستان با چین را در خود جای داده است.
کافی در این مقاله نوشته است: «بدخشان به دلیل هممرزی با تاجیکستان، پاکستان و چین، در نقطه تلاقی آسیای مرکزی و جنوبی قرار دارد. رویارویی طالبان با گروههای مسلح مخالف این گروه در شرایط پیچیده منطقهای در حال وقوع است.»
کافی در ادامه هشدار داده است که «تاریخ معاصر بارها نشان داده است که بیثباتی در افغانستان بهندرت در داخل مرزهای این کشور باقی میماند. از اینرو، درک آنچه در بدخشان در حال وقوع است و اینکه تحولات آن چگونه میتواند بر کشورهای همسایه تأثیر بگذارد، برای هر استراتژی جدی منطقهای اهمیت دارد.»
او همچنین با استناد به گزارش اخیر سازمان ملل درباره تهدید تروریسم در افغانستان گفت که فعالیت گروههای تروریستی در این کشور همچنان تهدیدی برای کشورهای همسایه، بهویژه در آسیای مرکزی، است.
این پژوهشگر موسسه هادسون از آنچه «شناخت و تعامل اندک» جامعه جهانی با مخالفان مسلح طالبان خواند، انتقاد کرد.
کافی معتقد است که «شناخت و تعامل با مخالفان مسلح طالبان به طرز باورنکردنی اندک است. در حالی که سیاستگذاران بینالمللی رویکرد خود در قبال افغانستان را تدوین میکنند، خواستهها، انگیزهها، تواناییها و اهداف سیاسی یکی از طرفهای درگیری تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده است.»
او نوشت که اگر جامعه جهانی با طالبان بهعنوان حاکمان بالفعل افغانستان تعامل میکند، دلیلی وجود ندارد که با گروههایی مانند جبهه مقاومت ملی و جبهه آزادی افغانستان نیز تماس برقرار نکند.
کافی همچنین نوشت که جامعه جهانی نباید تصور کند که نظم سیاسی کنونی افغانستان دایمی است.
به باور او، اگر طالبان به مخالفت با تشکیل یک حکومت فراگیر ادامه دهد، افغانستان ممکن است بهتدریج به سمت درگیری مسلحانه و چندپارگی سیاسی مشابه جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰ بازگردد.
او تاکید کرد تحولات جاری در بدخشان ممکن است مرحلهای اولیه از چنین روندی باشد.
این پژوهشگر اندیشکده امریکایی در پایان تصریح کرده است که «پنج سال پس از تسلط طالبان، بخش بزرگی از جامعه جهانی همچنان بر ایران، غزه و اوکراین تمرکز دارد و این تمرکز قابل درک است.»
او افزود: «اما رویدادهایی که در روستاها و درههای منزوی یک ولایت دورافتاده افغانستان در حال وقوع است، ممکن است در نهایت پیامدهای جیوپولیتیکی به همراه داشته باشد که تعداد کمی از سیاستگذاران در حال حاضر آن را پیشبینی میکنند.»
میلیبند در گفتوگو با شبکه اماسان نیوز گفت که اقتصاد افغانستان در پنج سال گذشته بهشدت آسیب دیده است. به گفته او، برخلاف وعدههایی که هنگام خروج نیروهای خارجی به مردم افغانستان داده شده بود، این خروج با کاهش کمکهای بینالمللی و انزوای سیاسی کشور همراه شده است.
او گفت که فشار ناشی از این وضعیت بیش از آنکه متوجه مقامهای طالبان باشد، زندگی مردم افغانستان را دشوارتر کرده است.
میلیبند گفت که او و همکارانش در کمیته نجات بینالمللی هر روز شاهد ابعاد گسترده سوءتغذیه در این کشور هستند. به گفته او، حدود پنج میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان دچار سوءتغذیه حاد بوده و در مجموع ۱۷ میلیون نفر به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
رئیس کمیته نجات بینالمللی گفت که این سازمان در یک سال گذشته به حدود ۶۴۰ هزار نفر در افغانستان کمک کرده است، اما شمار کسانی که نیازمند کمکاند و به آن دسترسی ندارند، بسیار بیشتر است.
او افزود که سیاستهای طالبان، بهویژه ممنوعیتها و قیود وضعشده بر زنان و دختران، کار امدادرسانی را نیز دشوار کرده است.
قطع کمکهای امریکا
میلیبند کاهش شدید کمکهای خارجی را یکی از عوامل اصلی وخامت اوضاع افغانستان دانست و گفت که این کمکها در گذشته حدود ۴۰ درصد اقتصاد کشور را تشکیل میداد. او افزود که در حال حاضر هیچ کمک مالی از امریکا به افغانستان نمیرسد.
به گفته رئیس کمیته نجات بینالمللی، یکی از برنامههای آموزشی این سازمان که از بزرگترین کمک مالی امریکا در بخش آموزش بهره میبرد، قرار بود زمینه آموزش حدود ۳۰۰ هزار دختر و پسر افغان را فراهم کند، اما بودجه آن بهطور کامل قطع شده است.
.زیر خارجه پیشین بریتانیا افزود که کاهش کمکها در شرایطی رخ داده که افغانستان همزمان با خشکسالی و بحران اقلیمی نیز دستوپنجه نرم میکند. در همین حال، جنگها و تنشهای منطقهای بر این کشور فشار بیشتری وارد کرده است.
«افغانها آینده خود را انتخاب نکردهاند»
میلیبند گفت که افغانها از جامعه جهانی میخواهند افغانستان را فراموش نکند.
او به نقل از آنان گفت: «ما ۲۰ سال جنگ را انتخاب نکردیم. ما حکومت کنونی را انتخاب نکردیم. اما هنوز میخواهیم آینده خود را انتخاب کنیم. ما را فراموش نکنید.»
میلیبند گفت که درک میکند پس از ۲۰ سال جنگ در افغانستان و تلفات سنگین نیروهای امریکایی، بسیاری در امریکا دیگر تمایلی به شنیدن اخبار این کشور نداشته باشند. با این حال، او تأکید کرد که در کنار ملاحظات استراتژیک، یک «دِین اخلاقی» نیز وجود دارد و جامعه جهانی نباید مردم افغانستان را به حال خود رها کند.
او با اشاره به تجربه خروج نیروهای شوروی از افغانستان هشدار داد که رها کردن یک کشور در وضعیت بیثباتی میتواند زمینهساز بحرانها و مشکلات تازه شود.
